Dipsiz bir rüyadayım, ben. Sonunda ölümün kol gezdiği. Çiftleşen anılar gibi. Değirmenini bulamayan buğdaylar gibi. Ve içimi sarsan, Öfke yağmurları gibi.
Yalnızlaşan bir ruhsallığa tutundum. Acının kanyonuna düşmüşüm. Nehrin içinde yaşayan can çekişmeler. Suyun akışında var olan, Dipsiz hesaplaşmalar.
Kızgınım. Aslında efkarın çamuruna bulanmışım. Düşmüş bir el gibiyim. Kendimi tanıyamıyorum. Bu kadar çelişki varken, Aklımı kaybolmakta arıyorum.
Sessizim. Ruhumda kopuk bedenler. Hiçbir şeyin açıklaması yok. Hayatın hafifliği de yorgun. Her anı kıyasıya dövüşte...
Artık kumlarda birikiyorum. Sahillerimde çıkmaz bir rüzgar Alıp beni götürüyor. Hesapsız bir mahzene. Belki de yüreğimin eridiği, Donuk tenli mezarlara...
Donuk Mezarlar
Yorumlar
